Τι θα γίνει με τον γερμανοτσολιά τον Βερύκιο; Μαζέψτε τον...

Σήμερα το πρωί είχα την ατυχία να ακούσω δύο «δημοσιογράφους» στο δήθεν προοδευτικό και κατά του μνημονίου ραδιόφωνο 98,9. Πρόκειται για τον Δήμο Βερύκιο και τον Δημήτρη Σταυρόπουλο.

Άκουσα τον Βερύκιο να λέει ότι ο Παπαδήμος είναι ο σύγχρονος Δαβάκης. Μου έπεσαν τα μαλλιά. Φυσικά το είχε πει και άλλη φορά αυτό και είχε δημιουργηθεί σάλος από τους ακροατές τους. Έτσι ο Παπαγιάννης τον είχε καλέσει σε δική του εκπομπή στον ίδιο σταθμό να δώσει εξηγήσεις.

Φυσικά είναι τόσο δειλός ώστε προφασίστηκε ότι ήταν άρρωστος ο πατέρας του και δεν πήγε στην εκπομπή. Σήμερα όμως ξεπέρασε ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό. Εκτός από τις σιχαμερές συγκρίσεις περί Παπαδήμου και Δαβάκη, φώναζε συνεχώς ζητώντας Γερμανό επίτροπο γιατί οι Έλληνες είμαστε ανίκανοι και πρέπει να τεθούμε υπό κατοχή.

Αλήθεια, κύριοι του σταθμού, δεν ντρέπεστε καθόλου να λέτε ότι είστε κατά του μνημονίου, να έχετε εκπομπή με τον Καζάκη και από την άλλη να έχετε αυτό το σκύβαλο που ντε και καλά θέλει να τεθούμε υπό κατοχή;

Οφείλετε επιτέλους μια εξήγηση, εκτός και αν απλά κοροϊδεύετε τους ακροατές σας. Φτάνει πια με ανθρώπους σαν τον Βερύκιο που αν βρισκόταν στην κατεχόμενη Ελλάδα, του Β’ Παγκοσμίου, τότε θα ήταν ένας από αυτούς που φορούσαν κουκούλες και θα έδιναν για εκτέλεση τους συμπατριώτες του προς εκτέλεση στους κατακτητές.

Αυτά προς το παρόν και περιμένουμε όλοι μια εξήγηση και μια συγνώμη από τον Βερύκιο, αλλιώς άντε στην Γερμανία να γυαλίζει τα παπούτσια του μπάσταρδου Βιετναμέζου υπουργού των Γερμανών, γιατί αν το 1821 κάποιοι άκουγαν κάτι κτήνη σαν τον Βερύκιο, ακόμα και σήμερα θα είμαστε δούλοι των Τούρκων. Δικαιολογίες δεν χωράνε... 

Πάψε επιτέλους Έλληνα να γλείφεις...

Λοιπόν, επειδή τον τελευταίο καιρό, έχουν βγει κάποιοι ελληναράδες του εξωτερικού που δήθεν βοηθάνε τα εδώ ζώα να φύγουν και να βρουν την τύχη τους σε κάποια άλλη χώρα, σας λέω ότι είναι μεγάλοι απατεώνες. Ζητούν αμοιβές που φτάνουν ακόμα και τα 500$ (δολάρια), δήθεν ότι θα δώσουν στα ζώα οδηγίες για το τι πρέπει να κάνουν για να μεταναστεύσουν.

Πολλά δε από αυτά τα σκύβαλα έχουν κάνει και δήθεν γραφεία (συνήθως στα σπίτια τους), δήθεν πάλι ότι έχουν προσλάβει κάποιον δικηγόρο που θα δίνει οδηγίες στα ζώα για το τι χαρτιά χρειάζονται προκειμένου να εγκατασταθούν στην χώρα.

Από την άλλη πάλι διαφημίζουν μέσα από τα blogg τους ότι και καλά βοηθάνε τους ηλίθιους ραγιάδες, αλλά σπάνια αναφέρουν ότι το κάνουν επί αμοιβή. Για όλα αυτά τα ζώα που πέφτουν στην παγίδα αυτή, λέω ότι είναι καλύτερα να επισκέπτονται τις πρεσβείες της κάθε χώρας που θέλουν να πάνε και εκεί θα τους δώσουν συμβουλές για το τί χρειάζεται να κάνουν, από το να δίνουν τα λεφτά τους στον κάθε κόπανο απατεώνα δήθεν ελληναρά.

Μην αφήνετε το κάθε καθίκι να παίζει με τον πόνο σας και μη τους δίνετε την ευκαιρία να βγάλουν χρήμα από τον πόνο σας. Αφήστε τους στην μέθη της κακίας τους. Στο κάτω – κάτω, σεβαστείτε τον εαυτόν σας επιτέλους. Μην τους αφήνετε να γελάνε εις βάρος σας με την αφέλεια σας. Απλά αυτά τα κύμβαλα παίζουν με τον πόνο σας. Όποιος θέλει να δώσει συμβουλές το κάνει χωρίς περιττές κουβέντες, αλλιώς βάζει στο blogg του τίτλο «ΣΑΣ ΠΑΡΕΧΩ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΜΕ ΤΟ ΑΖΗΜΙΩΤΟ, ΕΙΜΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΟς ΔΟΥΛΕΜΠΟΡΟΣ»...

Ξέρω πολλούς από αυτούς τους σύγχρονους βρικόλακες. Κάποτε το blogg τους ήταν γεμάτο από συμβουλές για το πώς θα στήσει κανείς blogg και πώς θα το κάνει όμορφο κι άλλες τέτοιες μαλακίες, που φυσικά όλα τα είχαν κλεμμένα από κάποιους άλλους κλπ. Μόλις έβλεπαν ότι κάποιοι άλλοι ζητούσαν περισσότερες συμβουλές, άρχιζαν πάλι να ζητάνε χρήματα για να δώσουν τις κλεμμένες τους αράδες κώδικα.

Τώρα πια, επειδή δεν υπάρχει πλέον κάτι παραπάνω για να δώσουν, άρχισαν να στήνουν επιχειρήσεις του πρωκτού για την μετανάστευση κι άλλες τέτοιες αηδίες. Το χειρότερο όμως είναι, ότι κάποιοι άλλοι, τους γλείφουν ότι δήθεν κάνουν πολύ καλά και τι ωραία τα λένε κι άλλες τέτοιες μαλακιές, επειδή απλά έχουν την ελπίδα ότι αν τους γλείψουν μπορεί αυτούς να τους βοηθήσουν χωρίς αμοιβή.

Πάψε επιτέλους Έλληνα να γλείφεις τα διαφόρων ειδών σκύβαλα, τους απατεώνες που παίζουν με τον πόνο σου. Μάθε να παίρνεις επιτέλους την ζωή σου στα χέρια σου, αγωνίσου επιτέλους. Πάψε να δίνεις την σάρκα σου στους δήθεν πατριώτες του κώλου. Άντε ξυπνήστε.

Φτάνει πια η δειλία...

Τι να πει κανείς; Τι να γράψει; Για όλα αυτά που συμβαίνουν στην άθλια αυτή χώρα; Τελικά όλοι μας είμαστε υπεύθυνοι για όλα αυτά; Ναι, δυστυχώς, είμαστε υπεύθυνοι, γιατί ποτέ δεν σκεφτήκαμε όταν ψηφίζαμε. Όσο και αν μας πονάει είμαστε υπεύθυνοι, γιατί όλοι αυτοί οι καραγκιόζηδες που μας κυβερνούν ανέβηκαν και πλούτισαν, αφού κάποιοι από εμάς τους ψηφίζαμε και συνεχίζουμε να τους ψηφίζουμε.

Πάρτε παράδειγμα τον Κουλούρη. Έκανε ότι ήθελε, γιατί απλά ήξερε ότι ακόμα και αν σκότωνε τον μπάτσο, δεν υπήρχε περίπτωση να τιμωρηθεί. Την ώρα μάλιστα που γράφονται αυτές οι γραμμές ακούω συνέντευξη που δίνει ο Κουλούρης στον ανεκδιήγητο Παπαπαναγιώτου και λέει ότι όλοι λένε ψέματα και ότι ο Κουλούρης είναι αθώος. Πρέπει να ντρέπεστε εσείς οι δημοσιογράφοι που δίνετε βήμα σε τέτοια ανθρωποειδή σαν τον Κουλούρη, που χρόνια κοροϊδεύει τον κόσμο.

Αλλά εντάξει, ας πούμε ότι ο Κουλούρης έχει δίκιο, το θέμα είναι ποιος αλήτης πολιτικός έδωσε εντολή να αφεθεί ελεύθερος ο βρωμερός Κουλούρης; Αλήθεια, αν κάποιος από εμάς, κτυπήσει μπάτσο (άλλοι καλύτεροι αυτοί), δεν θα μας μπαγλάρωναν σε κάποιο μπουντρούμι κάνοντας μας τα μούτρα κρέας; γιατί λοιπόν δεν κάνατε κύριοι το ίδιο και στον Κουλούρη;

Λέμε ότι κάτι πάει να αλλάξει, αλλά δυστυχώς τίποτα δεν αλλάζει σ’ αυτή την χώρα του κώλου και ξέρετε γιατί; Γιατί απλά εμείς όλοι δεν απαιτούμε τα ίδια διακαιώματα. Δυστυχώς η επί χιλιάδες χρόνια υποταγή μας σε ξένες δυνάμεις (Ρώμη, Βυζάντιο, Τουρκοκρατία, κλπ, κλπ), μας έχει κάνει υποτακτικούς και τίποτα παραπάνω.

Που είναι αλήθεια η νεολαία μας; Να μπει μπροστά, εμείς οι πιο μεγάλοι πίσω και να στείλουμε στην κρεμάλα όλα αυτά τα ρεμάλια που επί χρόνια ροκάνιζαν τις ζωές μας κάτι τέτοιοι τύποι σαν τον Κουλούρη.

Από εδώ και πέρα όμως, δεν υπάρχει χρόνος για όλους εμάς να βρίσκουμε δικαιολογίες και να μη κάνουμε τίποτα. Πρέπει επιτέλους να σταματήσουμε να ζούμε καθισμένοι σε έναν καναπέ και να περιμένουμε να μας λυπηθεί ο αλήτης Παπαδήμος που οι τραπεζίτες διόρισαν για να ξεπουλήσει όλα όσα δεν ξεπούλησε ο άλλος αληταράς ο Γιώργος Παπανδρέου.

Επιτέλους, ελάτε να πάρουμε τις τύχες στα χέρια μας. Μας χρωστάνε τις τρίχες του αιδοίου τους οι Γερμανοί και τώρα μας ζητάνε τα ρέστα, για να ξεχρεώσουμε δάνει που έρχονται από το 1821. Αν είναι δυνατόν πια. Τι περιμένουμε, να ψοφήσουμε στους δρόμους, έλεος πια με την δειλία μας... 

Πεθαίνουμε αργά αλλά σταθερά...

Προβληματίστηκα πολύ πριν ξεκινήσω να κτυπώ τα πλήκτρα για να γράψω τούτο το κείμενο. Άλλωστε ποιος έχει πλέον όρεξη να γράψει ή να διαβάσει; Λίγοι, γιατί απλά όλοι μας έχουμε γεμίσει το μυαλό μας με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Συμπολίτες μας αυτοκτονούν, παιδάκια πεινάνε και λιποθυμούν μέσα στα σχολεία κλπ, κλπ. Πράγματα που συνέβαιναν σε άλλες δεκαετίες.

Δεν ξέρω πια αν υπάρχει λόγος να γράφει κανείς για όλη αυτή την κατάσταση. Θυμάμαι ότι μόλις ο βρωμερός και πουλημένος εντελώς Γιώργος Ανδρέα Παπανδρέου υπόγραψε το μνημόνιο, είχα γράψει κείμενο με τον τίτλο «Υπέγραψαν την καταδίκη της χώρας», αλλά κάποιοι είπαν ότι τα λέω υπερφυσικά οδυνηρά.

Κι όμως, έλαβα πριν μερικές ένα e-mail που μου έλεγε ότι τότε είχα δίκιο και ότι κι αυτός με είχε κατηγορήσει. Τι να το κάνω; Τώρα είναι πλέον πολύ αργά. Ήταν τότε που ξεκινούσε κάτι να γίνει από πλευράς λαού, αλλά φρόντισε το ΠΑΣΟΚ, να υπάρχουν θύματα σε μια τράπεζα του πρωκτού και όλα σταμάτησαν απότομα.

Το ίδιο συμβαίνει και πάλι. Πάνω που ο λαός είχε αρχίσει να ξεσηκώνετε, έφεραν τον κοπρίτη που πριν μερικά χρόνια έκανε τα μύρια όσα κακά με την δραχμή, για να μας υποδουλώσει σε ένα απίθανα ληστρικό νόμισμα και από εκείνη την ημέρα πάλι ο λαός σταμάτησε να διαμαρτύρεται, αφού φρόντισαν τα γνωστά φερέφωνα να λένε πόσο καλός είναι ο Παπδήμιος.

Δυστυχώς το ΠΑΣΟΚ ξέρει καλά την τέχνη της προβοκάτσιας και του αποπροσανατολισμού. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τι γινόταν επί Ανδρέα Παπανδρέου με την περίφημη οργάνωση της 17 Νοέμβρη; Κάθε φορά που ήθελε να περάσει κάποια αντιλαϊκά μέτρα, τότε έβρισκε την ώρα να κτυπήσει η οργάνωση. Τυχαίο; Μάλλον όχι. Φυσικά κανείς δεν μπορεί να το αποδείξει αλλά αν πάρει κανείς με την σειρά τα γεγονότα, τότε μάλλον θα καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα.

Ίσως κάποιοι θα πουν για άλλη μια φορά ότι είμαι ακραίος. Μακάρι να είμαι ακραίος και ότι γράφω να μην είναι σωστά. Το κακό είναι ότι μέχρι σήμερα σε τίποτα δεν έχω πέσει έξω δυστυχώς. Πάντως εκείνο που πρέπει να ομολογίσουμε είναι, ότι σαν λαός μάλλον πλέον πρέπει να καταταχθούμε στην σφαίρα της δειλίας, γιατί κανείς από εμάς δεν κάνει τίποτα, απλά καθόμαστε και περιμένουμε πότε επιτέλους θα πεινάσουμε όλοι.

Όσο για την λεγόμενη αριστερά; Μάλλον είναι για φτύσιμο και τίποτα παραπάνω. Βγάζει μερικές κραυγούλες, έτσι για τα μάτια του κόσμου, αλλά δεν αναλαμβάνει τα ξεκινήσει «επανάσταση», μη τυχόν και χάσει τα προνόμια των επιδοτήσεων που παίρνουν σαν κόμματα του δήθεν δημοκρατικού κοινοβουλίου. Ντροπή, ο λαός θέλει μπροστάρη για να ξεσηκωθεί.

Μακάρι να κάνω λάθος, αλλά η Ελλάδα χάθηκε για πάντα. Κάθε μέρα που περνάει μπαίνουμε όλο και πιο βαθιά στα σκατά. Με λίγα λόγια; Είμαστε σκλάβοι πλέον χωρίς καν να δώσουμε την μάχη μας και ας χάναμε. Τώρα πλέον πεθαίνουμε αργά αλλά σταθερά, χωρίς καν να πολεμήσουμε, γιατί;

Ξύπνα ηλίθιε Έλληνα...

Καλά ήθελα να μάθω, μας περνάνε για ηλίθιους ή μήπως είμαστε; Όλα αυτά που έγιναν, ήταν απλά για να βάλουν τον ηλίθιο τον Σαμαρά να συναινέσει στο να αρπάξουν κυριολεκτικά την χώρα τα αρπακτικά της Ευρωπαϊκής συμμορίας.

Ο Έλληνας πολίτης δεν νομίζω να είχε κάτι προσωπικό με τον Γιώργο Παπανδρέου. Δεν μας ενδιέφερε καθόλου το πρόσωπο αλλά οι πράξεις του. Τι σημασία έχει λοιπόν αν αυτός που θα μας κυβερνάει – με τον τρόπο που θα μας κυβερνάει - έχει μουστάκι ή θα φοράει γυαλιά και θα περπατάει σαν συγκαμένος;

Βλέπεις η συμμορία Μέρκελ, Σαρκοζί κατάλαβε ότι ο Έλληνας ήταν έτοιμος πλέον να στείλει στο διάβολο κι αυτούς και τον δοτό που τοποθέτησαν εκεί. Ήθελαν από την αρχή να συναινέσουν όλοι οι πολιτικοί στο ξεπούλημα (νομίζοντας ότι ο Έλληνας υπακούει ακόμα στα κόμματα των κλεφτών), και υποταγή της χώρας μας σ’ αυτούς.

Βάλανε λοιπόν το αιώνιο λαμόγιο να κάνει ότι έκανε, για να δώσει χώρο στον Σαμαρά να πει αυτό που ήθελαν αυτοί. Αλήθεια υπάρχει Έλληνας που νομίζει ότι κάτι άλλαξε για αυτόν; Είναι δυνατόν; Τα χαράτσια θα είναι χαράτσια, η φτώχεια θα γίνεται όλο και πιο έντονη και φυσικά όλοι μαζί θα πάρουν ακόμα πιο επώδυνα μέτρα, αλλά όλοι εμείς οι ηλίθιοι έχουμε την εντύπωση ότι φεύγοντας ο Γιωργάκης, όλα τα χαράτσια που έβαλε θα τα πάρουν πίσω.

Ξυπνήστε τούβλα, στάχτη στα μάτια μας έριξαν για να ησυχάσουμε λίγο, για να βγαίνουν άνετα τις βόλτες τους χωρίς να έχουν τον φόβο του γιαουρτιού. Πρέπει να σας πω ότι δεν άλλαξε τίποτα επειδή θα φύγει ο Γιώργος, αντίθετα θα χειροτερέψουν τα πράγματα και μάλιστα αυτή την φορά δεν θα είναι τόσο ήπια όσο ήταν. Αυτή την φορά η Μέρκελ θα ζητήσει να μας περάσουν αλυσίδες στα πόδια και στον λαιμό.

Ας ελπίσουμε ότι δεν θα κοιμηθεί για άλλη μια φορά αυτός ο λαός και να καταλάβει ότι τίποτα δεν άλλαξε για αυτόν. Αντιθέτως ετοιμάζουν ακόμα πιο σκληρά μέτρα που κατάλαβαν ότι ο Γιώργος ήταν αδύνατον πλέον να περάσει άλλα. Έτσι θα τα περάσει όλα η λεγόμενη κυβέρνηση συναίνεσης...

Φτάνει η επανάσταση του πληκτρολογίου...

Τελικά δεν αξίζει να αγωνίζεται κανείς για αυτό τον δειλό λαό. Κάποιοι από εμάς κατεβήκαμε χθες στο Σύνταγμα με την ελπίδα ότι θα είμαστε μυριάδες. Κι όμως, δεν είμαστε παρά λίγοι άνθρωποι που κινδυνεύαμε ανά πάσα στιγμή να φάμε το ξύλο της αρκούδας.

Τελικά οι περισσότεροι από εμάς δεν είμαστε παρά οι επαναστάτες του πληκτρολογίου. Δεν λέω να μη γράφεις τις σκέψεις σου ή την διαμαρτυρία σου μέσα από blogg, αλλά όταν πρέπει κανείς να κατέβει στο πεζοδρόμιο να το κάνει και όχι απλά να περιμένει από κάποιους άλλους να δει πόσο ξύλο θα φάνε και να αρχίσει να γράφει πάλι στο μπλοκ του για το πόσο γουρούνια είναι οι μπάτσοι.

Για αυτό από εδώ και πέρα δεν πρόκειται να κατέβω ξανά στον δρόμο, ούτε πρόκειται να γράψω κατά των πολιτικών, γιατί χθες αισθάνθηκα ότι είμαι ο μεγαλύτερος ηλίθιος αλλά και ο μοναδικός που έχω πρόβλημα με τα μέτρα που παίρνει η κυβέρνηση.

Φαίνεται λοιπόν ότι ο μοναδικός μαλάκας Έλληνας είμαι εγώ και μερικοί άλλοι που βρεθήκαμε στο Σύνταγμα. Είμαι μαλάκας που δεν βγάζω χρήματα, αλλιώς δεν εξηγείται που είμαστε τόσο λίγοι εκεί κάτω.

Πρέπει λοιπόν να ζητήσω συγνώμη από τους πολιτικούς, που επειδή είμαι ένας μαλάκας εργαζόμενος και αποτυχημένος, πάω να βάλω την ηλιθιότητα μου σαν δικαιολογία για να φωνάξω να πάρουν τα χαράτσια πίσω. Όπως είδα λοιπόν, όλοι οι άλλοι Έλληνες αποδέχονται τα μέτρα, που σημαίνει ότι μόνο μερικοί από εμάς έχουν το πρόβλημα. Ντρέπομαι κύριε Παπανδρέου για την ηλιθιότητα μου και φυσικά την ανικανότητα μου να ανταποκριθώ στα δίκαια μέτρα που επιβάλετε.

Πρέπει επίσης να ζητήσω συγνώμη και από όλους τους υπόλοιπους Έλληνες που μπορεί να τους ενόχλησα κατεβαίνοντας στο Σύνταγμα να διαλαλήσω την ανικανότητα μου ο κόπανος, να πληρώσω το δίκαιο χαράτσι και το κόψιμο του μισθού μου. Ας ήμουν λοιπόν άξιος όπως όλοι οι άλλοι Έλληνες να μπορούσα να πληρώσω.

Συγνώμη για άλλη μια φορά. Αλλά από εδώ και πέρα θα ασχοληθώ με τις τηλεοπτικές βλακείες και για το τι βρακί φοράει η μια και η άλλη, θα κάνω κάθε μέρα το πετσάκι μου αεροπλανάκι μαζί τους, μόνο έτσι θα αισθανθώ μέλος της ελληνικής κοινωνίας. Ευχαριστώ όλους εσάς που με διαβάσατε. Σας εύχομαι καλή συνέχεια και καλή πρόοδο σε ότι κάνετε...

Ας κάνουμε κάτι και εμείς επιτέλους.

Τελικά πιάσαμε ή δεν πιάσαμε πάτο; Αν με ρωτήσετε δεν μπορώ να σας απαντήσω. Ξέρετε γιατί; Διότι, ενώ όλοι μας λέμε ότι δεν έχουμε λεφτά, εντούτοις αν βγει κανείς έξω, θα δει χιλιάδες αυτοκίνητα να μπλοκάρουν τους δρόμους, το βράδυ τα ίδια, τα μαγαζιά τα περισσότερα είναι γεμάτα και φυσικά σε κάθε ευκαιρία τρέχουμε στις παραλίες και ξοδεύουμε αρκετά χρήματα για ένα απλό πλατσούρισμα.

Άρα κάτι δεν πάει καλά στο ελληνικό σύστημα. Γιατί αν πραγματικά είχαμε πιάσει πάτο, τώρα θα έπρεπε οι περισσότεροι από εμάς δεν θα μπορούσαμε να βάλουμε ούτε σταγόνα βενζίνης για να πάμε στις δουλειές μας, αλλά θα χρησιμοποιούσαμε τα Μέσα Μαζικής μεταφοράς.

Φυσικά και υπάρχουν κάποιοι που έχουν πιάσει πάτο, αλλά απ’ ότι φαίνεται είναι οι λίγοι. Δεν είναι δυνατόν από την μια να παραπονιέστε ότι δεν έχετε να πληρώσετε τους λογαριασμούς και από την άλλη να τρέχετε σε όλες σχεδόν τις συναυλίες που γίνονται. Στο κάτω – κάτω η συναυλία είναι είδος πολυτελείας, μπορείς να κάνεις και χωρίς τον κόπανο που θα ανέβει εκεί επάνω στο σανίδι για να σου τραγουδήσει τραγούδια του που τα έχεις ακούσει χιλιάδες φορές μέχρι τώρα.

Πρέπει δηλαδή ντε και καλά ο κάθε είδος καλλιτέχνη, να γεμίσει την τσέπη του και μη τυχόν καταλάβει και αυτός στο πετσί του την κρίση. Κάποιοι έχουν βάλει στο DNA τους ότι θα πρέπει να πηγαίνει σε συναυλίες για να είναι in αλλιώς θα κατηγορηθεί από άλλους ότι δεν είναι in.

Αυτά λοιπόν βλέπουν στην κυβέρνηση (και πολλά άλλα), τα ίδια βλέπει και ο δανειστής μας και έτσι ζητάει συνεχώς νέα μέτρα. Φυσικά κανένα κόμμα δεν αναλαμβάνει να μιλήσει στον λαό, να μάθει ο λαός ότι ορισμένα πράγματα, ακόμα και αν έχει την δυνατότητα να τα κάνει, δεν πρέπει να τα κάνει. Κάποιοι μάλιστα παραπονιούνται γιατί οι κακοτέχνες δεν κάνουν κάτι για τον λαό.

Σας ρωτάω λοιπόν, όταν ο κακοτέχνης περνάει καλά, αφού εσείς τον πληρώνετε, γιατί να ενδιαφερθεί για εσάς και πώς περνάτε; Τόσα θέατρα στην Αθήνα και τα περισσότερα γεμίζουν. Πώς είναι δυνατόν; Άρα λοιπόν κάτι υπάρχει σάπιο στην ελληνική κοινωνία. Πρέπει επιτέλους να καταλάβουμε ότι αν δεν κάνουμε κάτι και εμείς, μη περιμένουμε να μας βοηθήσει κανείς.

Πάντως εγώ το είχα πει από την πρώτη μέρα που υπόγραψαν το μνημόνιο. Είχα γράψει τότε. «Υπόγραψαν την θανατική καταδίκη της χώρας...» και δυστυχώς βγήκα για άλλη μια φορά αληθινός. Δυστυχώς σας λέω, ότι αν δεν απομακρύνουμε με βίαιο τρόπο τους σημερινούς πολιτικούς, τότε αυτή η χώρα δεν θα υπάρχει σε μερικά χρόνια...

Πρώτα καίνε τα χόρτα και μετά τα δέντρα...

Τελικά τα κατάφεραν και με το πρώην δημόσιο πανεπιστήμιο. Τα ΜΜΕ φυσικά λένε ότι καλά κάνανε. Αλλά αυτό και μόνο θα έπρεπε να βάζει όλους εμάς σε υποψία. Από ότι φαίνεται οι Πανεπιστημιακοί ωρύονται μεν αλλά πλέον είναι μάλλον αργά.

Αλήθεια τόσο καιρό που ήταν όλοι αυτοί που τώρα χτυπιούνται; Που ήταν όταν ένας ολόκληρος λαός πατιόταν στο σβέρκο από την βαριά μπότα της τρόικας; Είναι φανερό ότι όλοι αυτοί νόμιζαν ότι η φωτιά που έμπαινε δεν τους αφορούσε. Νόμιζαν ότι αυτοί ήταν δίπλα στην εξουσία και όχι κάτω από αυτήν.

Κακομοίρηδες, δήθεν μορφωμένοι. Έπρεπε να ξέρατε ότι αυτός που θέλει να κάψει ένα δάσος, ξεκινάει πρώτα να βάζει φωτιά στα χόρτα και μετά στα δέντρα. Γιατί έτσι βλέπετε όλοι εσείς τον λαό. Σαν χόρτα που μπορείτε να τα καίτε. Δυστυχώς για εσάς και κατ’ επέκταση και για μας, τα χόρτα κάηκαν και τώρα άρχισαν να αρπάζουν και τα δέντρα.

Είναι πολύ αργά για όλους μας. Και ξέρετε κάτι; Όσο αφήνουμε τους ηλίθιους πολιτικούς να περνάνε αυτά που θέλουν, τόσο πιο δύσκολο και πιο αιματοβαμμένο θα είναι το έργο μας αργότερα, αν ποτέ θελήσουμε να τους κρεμάσουμε.

Κάποιοι μιλάνε για μια Παγκόσμια Κυβέρνηση που έρχεται. Ναι έχουν δίκιο. Μη νομίζεται πως ξαφνικά όλα τα κράτη χρωστάνε και πρέπει εφαρμόσουν λιτότητες και άλλες τέτοιες μαλακίες. Χρόνια έτσι λειτουργούσε το σύστημα, τώρα ανακάλυψαν ότι πρέπει να γίνει διαφορετικά; Φυσικά και όχι, απλά προετοιμάζουν τώρα το έδαφος, καίνε τα πάντα, θέλουν ένα καθαρό έδαφος που θα στήσουν την κυβέρνηση τους, δεν θέλουν χόρτα και δέντρα γύρω τους, δεν θέλουν να μπορούν κάποιοι να κρύβονται για να τους πολεμήσουν.

Για να γυρίσουμε όμως και πάλι στο θέμα παιδεία. Ξέρετε τι κάνουν αυτή την στιγμή και τα ΜΜΕ τους στηρίζουν; Αφαιρούν το δικαίωμα των φτωχών ανθρώπων στην μόρφωση. Γυρνάνε τον κόσμο πολλούς αιώνες πίσω. Θέλουν λαό αγράμματο, θέλουν μόνο να μορφώνονται τα παιδιά των εχόντων και κατεχόντων, με λίγα λόγια θα υπάρχουν δύο τάξεις. Οι έχοντες και οι δούλοι.

Είναι πολύ κοντά, που τα παιδιά των φτωχών οικογενειών, θα έχουν δικαίωμα μόνο στο να γίνονται δούλοι των πλουσίων. Μέχρι και ξύλο θα έχουν δικαίωμα να τρώνε από τον πλούσιο αφέντη. Πώς είπατε; Τα παρά λέω; Μακάρι να τα παραλέω, μακάρι να είναι όλα αυτά στην φαντασία μου. Δυστυχώς, αν κάποιος διάβαζε μερικά από τα άρθρα μου, τότε θα έβλεπε ότι τα περισσότερα από όλα όσα έχω γράψει έχουν γίνει πραγματικότητα.

Τελικά πάντα ζω με την ελπίδα ότι θα παίσω έξω, αλλά πάντα πέφτω μέσα. Μάθετε να βλέπετε πίσω από την είδηση, μάθετε να βλέπετε με καχυποψία κάθε τι που αποφασίζει για εσάς η άρχουσα τάξη, ποτέ δεν είναι για το καλό του κοινωνικού συνόλου και ας λένε για το αντίθετο. Αν κάποτε βγάζαμε τις παρωπίδες μας, θα βλέπαμε ότι κανείς μας δεν ενδιαφέρετε για το καλό του άλλου, άρα γιατί να ενδιαφερθούν και όλοι αυτοί που μας κυβερνούν για το καλό μας;

Ας μου πει κάποιος από εσάς. Ξύπνησε ποτέ ένα πρωί και ενδιαφέρθηκε πώς ζει και πώς περνάει ο γείτονας του; Φυσικά και όχι, αν πάλι το έκανε ήταν γιατί είχε κάποιο συμφέρον, όχι απαραίτητα υλικό, αλλά απαραιτήτως κάποιο συμφέρον. Πώς είπατε; Δεν είναι έτσι; Ελάτε τώρα, ας μη κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας. Έτσι είναι, αλλά όταν αυτό γίνεται στην πολιτική νοιώθουμε αργότερα τον πόνο που μας προκαλεί το δήθεν για το καλό μας. Τέλος πάντων, ας είναι αδέρφια μου, εύχομαι σε όλους να μη βγουν αληθινά τα λεγόμενα μου και το μέλλον να είναι πολύ καλύτερο κάτω από την μπότα της Παγκόσμιας Κυβέρνησης...

Ο Καντάφι έπεσε γιατί το ήθελαν οι Σταυροφόροι σιωνιστές.

Το καθεστώς του Καντάφι έφτασε στο τέλος του. Όχι γιατί το ήθελε ο λαός του, αλλά γιατί το ήθελαν οι σταυροφόροι της Δύσης, όχι γιατί ξαφνικά αγάπησε έναν λαό τούτη η συμμορία, αλλά γιατί ο Καντάφι δεν τους έκανε, γιατί ο Καντάφι δεν ήθελε να πάρει δάνεια από την συμμορία, γιατί ο Καντάφι είχε πετρέλαιο.

Έτσι λοιπόν, έβαλαν έναν λαό να ξεσηκωθεί κατά του απείθαρχου, ηγέτη, τώρα μπορούν πλέον να τοποθετήσουν τα ανδρείκελα τους, τώρα πλέον θα μπορούν να αξιοποιούν τα αποθέματα πετρελαίου δίνοντας απλά μερικά αποφάγια τους στα ανδρείκελα που θα διοικούν την χώρα. Με λίγα λόγια, οι Λίβυοι νομίζουν ότι απελευθερώθηκαν από τον κακό ηγέτη, ενώ στην ουσία δεν απελευθερώθηκαν, απλά αλλάζουν εξουσία, που ίσως μάλιστα είναι σκληρότερη από τον «χασάπη» τον Καντάφι που ζούσε εις βάρος τους.

Να γιατί όλοι οι Δυτικοί άρχισαν να λένε να μη κάνουν κακό στα πρώην στρατεύματα του Καντάφι, γιατί τώρα τα χρειάζονται αυτοί για να αρχίσουν πάλι υπό νέα ηγεσία να σκοτώνουν πολίτες που νομίζουν ότι από εδώ και πέρα όλα θα είναι καλά.

Δυστυχώς, ο όχλος είναι πάντα όχλος και τα κτήνη της άρχουσας τάξης το ξέρουν αυτό και για αυτό μπορούν να κάνουν ότι θέλουν και όπως το θέλουν. Οι δέκα άνθρωποι είναι εύκολο να συνεννοηθούν μεταξύ τους, οι χιλιάδες όμως όχι, απλά ακολουθούν το πρόβατο που αρχίζει να τρέχει μπροστά κι αν μάλιστα φοράει και κουδούνι ακόμα καλύτερα.

Τώρα κάποιοι θα πουν : «Και τι ήθελες να κάνουν; Να ανέχονται να πλουτίζει ο Καντάφι εις βάρος τους;». Φυσικά και όχι, αλλά δεν θα έπρεπε να δεχτούν ποτέ βοήθεια από τις δυτικές συμμορίες, έπρεπε να ξέρουν ότι οι Σταυροφόροι είναι που τόσα χρόνια κάνουν κακό και εκμεταλλεύονται τον Αφρικανικό και Αραβικό κόσμο.

Άλλωστε ποιος νομίζεται ότι θα διοικήσει την χώρα; Πάλι αυτοί που είχαν υπηρετήσει τον Καντάφι, αυτοί που αυτομόλησαν όταν είδαν ότι το καράβι βυθίζεται, αυτοί που λίγο πριν έβγαζαν πύρινους λόγους κατά όλων αυτών που πολέμησαν τον Καντάφι, όταν είδαν όμως ότι οι Σταυροφόροι κερατάδες άρχισαν να βομβαρδίζουν τον κερατά τους, τότε κατάλαβαν ότι θα ήταν καλύτερα να πέσουν στα τέσσερα και να προσκυνήσουν τους νέους τους αφέντες.

Αρκετά όμως σας ζάλισα. Κοντά είναι ο καιρός και θα δείτε ότι για ακόμα μια φορά θα βγω αληθινός. Όχι γιατί είμαι έξυπνος, αλλά γιατί έχω μάθει να βλέπω πίσω από τις ειδήσεις και γιατί ξέρω πολύ καλά ότι κανένας δεν θέλει να κάνει το καλό. Άλλωστε είδατε τι έγινε στο Λονδίνο. Ακούσατε κανέναν από τους επικριτές του Καντάφι να καλέσει τον ηλίθιο της Αγγλίας να παραιτηθεί; Αντίθετα μάλιστα, τον κάλεσαν να καταπνίξει κάθε εξέγερση ακόμα και με τον στρατό. Αυτά και ίσως επανέλθω.

Δώσαμε τα φώτα και τώρα τα σβήσαμε...

Αναρωτιέμαι (όπως όλοι φαντάζομαι), τι συμβαίνει με την οικονομία παγκοσμίως. Ποια παιχνίδια άραγε παίζονται την ώρα που οι λαοί πέφτουν να κοιμηθούν, χωρίς να ξέρουν τι μέρα θα τους ξημερώσει; Μιλάνε για κρίση, μιλάνε για αγορές που δεν θέλουν να πεισθούν. Τι είναι όμως οι αγορές; Κάτι απρόσωπο, κάτι που παίζει βρώμικα παιχνίδια;

Ποιος άραγε ξέρει; Εκτός φυσικά απ’ αυτούς που παίζουν τα παιχνίδια; Πάντως αν υπήρχε πραγματική κρίση, είναι σίγουρο ότι οι έχοντες και κατέχοντες τούτου του πλανήτη δεν θα την άφηναν να εξελιχθεί. Εκτός και αν θέλουν να επιβάλλουν κάτι μεγάλο στον πλανήτη, όπως έκαναν και με τους παγκόσμιους πολέμους.

Κάποιοι λένε ότι έρχεται μια Παγκόσμια Κυβέρνηση. Μπορεί να είναι και έτσι, αλλά γιατί θα πρέπει να υπάρξει μια παγκόσμια κυβέρνηση, αφού και σήμερα όλοι αυτοί οι αλήτες που μας κυβερνούν, κάνουν αυτό που θέλουν. Μισαλλοδοξία; Μπορεί, αλλά τι πραγματικά θέλουν να πετύχουν με την παγκόσμια διακυβέρνηση (μη ξεχνάμε, ότι το πείραμα τους ξεκίνησε από την μικρή μας χώρα) και όπως φαίνεται μάλλον πέτυχε. Βλέποντας ότι ο λαός μας δεν αντέδρασε σε κανένα από τα σκληρά μέτρα που πήρε ο επάρατος, διορισμένος Γιώργος Παπανδρέου, μας έχουν σαν παράδειγμα και για τους υπόλοιπους λαούς.

Πολύ φοβάμαι, ότι κάποτε η ιστορία θα γράψει για εμάς τους Έλληνες πολίτες τα χειρότερα λόγια, αφού θα φέρουμε εξολοκλήρου την ευθύνη για την επιβολή στον Πλανήτη ενός Φασιστικού κινήματος Παγκόσμιας διακυβέρνησης. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που διάλεξαν για πρόεδρο του Σοσιαλισμού έναν εντελώς ανεγκέφαλο και με ανύπαρκτο σχεδόν «IQ», όπως ήταν ο Γιώργος Παπανδρέου. Ήθελαν έναν ηλίθιο που θα υπακούει σε κάθε τους εντολή, έναν μάπα που θα γινόταν παράδειγμα προς μίμηση για όλους τους υπόλοιπους ηγέτες, ήθελαν ένα πρότυπο βλακείας που θα εκτελούσε τις εντολές τους κατά γράμμα και φυσικά το πέτυχαν.

Δυστυχώς τίποτα δεν γίνεται τυχαία σ’ αυτόν τον πλανήτη. Όλα είναι προγραμματισμένα. Ακόμα και οι ταραχές που λαμβάνουν χώρα στον Αραβικό κόσμο, δεν είναι τίποτα άλλο από ένα κατευθυνόμενο σχέδιο. Θέλουν να τοποθετήσουν και εκεί, ηγέτες που θα είναι υπάκουοι στο σιωνιστικό, παγκόσμιο σύστημα. Μέχρι στιγμής το πέτυχαν. Η μοίρα αυτού του πλανήτη είναι προδιαγεγραμμένη, άλλωστε μας έχει δοθεί χρόνια τώρα, μέσω των ταινιών «επιστημονικής φαντασίας»...

Ίσως μάλιστα χρειάζεται να δούμε, ξανά και ξανά την ταινία «V». Εκεί λέει πολλά για την παγκόσμια κυβέρνηση και τις μεθόδους που ακολουθεί για την πλήρη υποταγή των λαών . Καλό κουράγιο σε όλους μας αδέρφια. Κρίμα μόνο που εμείς οι Έλληνες, που δώσαμε τα φώτα και την δημοκρατία, εμείς πάλι να τα παίρνουμε όλα πίσω, αφού υποταχθήκαμε σε έναν ηλίθιο και δεν αντιδράσαμε καθόλου. Κρίμα, κρίμα...

Αγανάκτηση, αγανάκτηση και τώρα τι;

Αγανάκτηση, αγανάκτηση και τώρα τι; Φυσικά μπάνια, μπάνια, εκδρομές και ξεσάλωμα. Άλλωστε όλα πλέον είναι τέλεια, έτσι λέει ο Παπανδρέου, εμείς φυσικά θα πρέπει να τον πιστέψουμε, να βάλουμε το κεφάλι μας και πάλι στην άμμο, σαν να μη συμβαίνει τίποτα απολύτως ή μάλλον σαν να μη συνέβη ποτέ τίποτα και να συνεχίσουμε να ζούμε στην απόλυτη ραστώνη, όπως κάναμε εδώ και πάρα πολλά χρόνια.

Στο κάτω – κάτω ας αγανακτήσει άλλος, όχι εμείς, εμείς τώρα και πάλι frappe, παραλία, «νταπα, ντούπα» τραγουδάκια, καμιά συναυλία και υπάρχουν άλλοι που θα διαμαρτυρηθούν, που θα αγανακτήσουν για εμάς, που θα φάνε και ξύλο αν χρειαστεί βρε αδερφέ. Εμείς πάντως θα απολαμβάνουμε την ραστώνη μας και αν τύχει και αυτοί που θα φάνε το ξύλο, αυτοί που θα φάνε την ζέστη σε κάποια πλατεία, καταφέρουν κάτι, τότε όταν και εμείς γυρίσουμε από τις διακοπές μας, απλά θα κάτσουμε στον καναπέ και θα απολαύσουμε αυτό που πέτυχαν κάποιοι άλλοι και μάλιστα θα έχουμε την εντύπωση, ότι μαζί το πετύχαμε.

Πιστέψτε. Σαν λαός είμαστε για κλάματα. Όλοι να περνάμε καλά θέλουμε, αλλά δεν θέλουμε να κάνουμε και κάτι για αυτό. Πάντα περιμένουμε από αυτόν τον κάποιον άλλον να αγωνιστεί, όχι εμείς. Έτσι καταλήγουμε φυσικά να μη γίνετε απολύτως τίποτα και υφιστάμεθα όλα όσα υφιστάμεθα μέχρι τώρα και δυστυχώς με τα μυαλά που κουβαλάμε θα υποστούμε ακόμα χειρότερα.

Τι κάθομαι τώρα και γράφω μέσα στην κόλαση της ζέστης ε; Σωστά, καλύτερα να φάω και το τελευταίο euro που μου έχει απομείνει, δίνοντας το σε κανέναν ανοιχτομάτη ξενοδόχο για να περνάει αυτός καλά και δεν βαριέσαι; για μένα έχει ο θεός, κάτι θα γίνει βρε αδερφέ. Τι κι αν ο κόπανος ο ξενοδόχος, εμένα σαν Έλληνα μου χρεώνει 50% περισσότερα από ότι τον ξένο; Εγώ είμαι μάγκας ρε, εγώ έχω φιλότιμο ρε, εγώ είμαι ο αιώνιος κόπανος Έλληνας που τόσα χρόνια νομίζω ότι είμαι ντε και καλά ποιο έξυπνος από αυτούς τους κουτούς Φράγκους που δεν ξέρουν βρε αδερφέ να πιαστούν κορόιδα από τους ξενοδόχους.

Εγώ βρε αδερφέ, θα κάτσω μπροστά στην τηλεόραση μου και θα ακούσω τις μαλακίες που λένε οι διάφοροι δημοσιογράφοι, ξέρω ότι λένε μαλακίες, αλλά εντούτοις πρέπει ντε και καλά να πιστέψω σε κάποιον, σε κάτι βρε αδερφέ, αλλιώς πώς θα βγει το καλοκαίρι, ενίοτε ο χειμώνας και ούτω καθ΄ εξής. Πρέπει να πιστέψω ότι όταν λένε ο τάδε κλάδος κάνει κακός που διαμαρτύρεται στον τουρισμό, κάνει κακό βρε αδερφέ στον ξενοδόχο που δεν πληρώνει ούτως ή άλλως τους υπαλλήλους του, άσε που οι περισσότεροι του υπάλληλοι είναι είτε Αλβανοί είτε Πακιστανοί και στον κήπο κάποιος Ινδός και από εκεί πάνε κι άλλοι. Αυτή την επένδυση φοβάμαι μη πληγεί βρε αδερφέ. Στο κάτω – κάτω καλά κάνει και μου πουλάει το δωμάτιο του, δεν μου το νοικιάζει είναι σαν να μου το πουλάει, αλλιώς πώς θα γεμίσει τις άπατες τσέπες του;

Θα μπορούσα να γράψω κι άλλα, αλλά φρονώ ότι μάλλον τζάμπα – ως συνήθως – καταπονώ τα δάκτυλα μου. Θα με διαβάσουν δυο ή τρεις, θα κουνήσουν το κεφάλι τους περιφρονητικά, πάνω κάτω και θα συνεχίσουν να κάνουν τα ίδια που έκαναν και θα εξακολουθήσουν να κάνουν. Θα επαναστατήσουν μόνο όταν αρπάξει φωτιά το βρακί τους, μόνο που τότε θα είναι πολύ αργά, γιατί θα έχουν πάθει εγκαύματα βαριά. Συνεχίστε λοιπόν την ξάπλα σας, τον παγωμένο σας frappe και αφήστε εμένα τον γκρινιάρη να γράφω για να γράφω απλώς. Και μη ξεχνάτε, πότε, πότε βγάζετε και το καλαμάκι από το στόμα σας και να σηκώνεστε επίσης από τον καναπέ σας για κατούρημα, όχι τίποτα άλλο, αλλά μη πάθει καμία ημιπληγία ο κώλος σας από το πολύ κάτσε...

Για άλλη μια φορά, δυστυχώς βγήκα αληθινός.

Για άλλη μια φορά, δυστυχώς βγήκα αληθινός. Σε κάποια φάση έλεγα (βαριέμαι να ψάξω τώρα να βρω την ανάρτηση), ότι από την ημέρα που ο βρωμερός Παπανδρέου μας ανακοίνωνε ότι μπαίναμε σε μηχανισμούς στήριξης, η Ελλάδα είχε πλέον καταστραφεί ή μάλλον είχε πουληθεί στα τοκογλυφικά σκουλήκια.

Τότε βέβαια ήταν αρχή του πράγματος και ίσως κάποιοι διαβάζοντας τα όσα έγραφα να είπαν από μέσα τους ότι είμαι υπερβολικό (στην καλύτερη περίπτωση) ή κανένας βλαμμένος της ΝΔ και για αυτό έγραφα όσα έγραφα. Το δηλώνω κατά καιρούς και θα το δηλώσω για άλλη μια φορά. Δεν πιστεύω σε κανένα κόμμα (που να πέσουν όλοι οι πολιτικοί σε κόμμα, μπας και ησυχάσουμε από αυτούς).

Επίσης έγραφα, ότι η Ελλάδα έχει ήδη χρεοκοπήσει, απλά όλοι αυτά τα σκουλήκια της τοκογλυφίας ήθελαν να βάλει ο δοτός τους, ο λακές τους ενέχυρο όλη την χώρα. Έτσι έγινε δυστυχώς. Εμείς; εμείς τι κάναμε; Τίποτα, μείναμε να κλαίμε τους νεκρούς της Marfin (αφού έτσι έκαναν τα κανάλια, έπρεπε όλοι να τα μιμηθούμε σαν μαϊμούδες).

Κάθε φορά που μας πιάνει το πατριωτικό, εκθειάζουμε τους αρχαίους προγόνους μας το πόσο γενναίοι που πολέμησαν τους Πέρσες κλπ, κλπ. Δυστυχώς εμείς είμαστε δειλοί. Φοβόμαστε πλέον ακόμα και την σκιά μας. Τι έγινε την τελευταία φορά στο Σύνταγμα; Το βάλαμε στα πόδια ενώ είμαστε πολύ περισσότεροι από τους προστάτες των πολιτικών. Με το πρώτο δακρυγόνο το βάλαμε στα πόδια. Εμ, βλέπεις διαδήλωση με γόβες δεν γίνεται.

Δυστυχώς αδέρφια, για άλλη μια φορά (αυτή θα είναι μάλλον η τελευταία), η πατρίδα μας θα οδηγηθεί στην λάσπη και ίσως πλέον θα μιλάνε οι επόμενες γενιές για μια χώρα που την έλεγαν Ελλάδα, που καταστράφηκε από έναν ηλίθιο κακούργο. Μπορεί το όνομα του να γίνει συνώνυμο του Εφιάλτη, αλλά η οικογένεια του θα περνάει μια χαρά. Δυστυχώς, θα τον αφήσουμε να φύγει και να απολαύσει τους καρπούς της προδοσίας του.

Εύχομαι για άλλη μια φορά να μην είναι έτσι όπως τα λέω τα πράγματα. Για άλλη μια φορά θέλω να βγω ηλίθιος, αλλά πολύ φοβάμαι, ότι θα βγω αληθινός. Ας είναι. Αντίο πατρίδα μου, αντίο, αφού είμαστε ανάξιοι να σε υπερασπίσουμε.

ΚΑΛΟ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ...

Τελικά ο μέγας και πολύς Γιωργάκης – νομίζαμε ότι ήταν Γιωργάκης – καταφέρνει να περνάει ότι θέλει μιας και κάποιοι του έδωσαν την πολυτέλεια της πλειοψηφίας. Τώρα θα μου πεις ότι κατάφερε να μας ξεγελάσει με το περίφημο εκείνο «Λεφτά υπάρχουν...». Μπορεί, αλλά και πάλι είμαστε ασυγχώρητοι μιας και θα έπρεπε να είχαμε καταλάβει από την αρχή ότι το πράγμα βρομούσε.

Ήταν δυνατόν ο Κώστας Καραμανλής (ο ανίκανος), να έλεγε ότι θα πάρει σκληρά μέτρα; Γιατί δεν μας είχε κάνει καμιά εντύπωση τότε. Ο μεν ένας αυτοκτονούσε πολιτικά, ο δε άλλος μας χάιδευε τα αφτιά. Άρα θα έπρεπε να είμαστε πολύ πιο «ψαγμένοι». Κι όμως, έχω την εντύπωση ότι και σε επόμενες εκλογές, θα κάνουμε πάλι τα ίδια και ίσως ακόμα χειρότερα.

Για να απαλλαγούμε από το επάρατο ΠΑΣΟΚ και τον Γιώργο Παπανδρέου, θα πάμε και θα δώσουμε την απόλυτη πλειοψηφία στο άλλον χειρότερο τον Σαμαρά. Ξυπνήστε, μη κάνετε καμιά τέτοια ηλιθιότητα, γιατί αυτή την φορά καήκαμε με την κηροζίνη.

Ας αφήσουμε πλέον το παρελθόν πίσω μας. Κανένα έλεος για τα δύο βρομερά αυτά κόμματα που είναι της ίδιας σχολής. Εδώ και πάρα πολλά χρόνια δεν μας έχουν προσφέρει τίποτα παραπάνω από πίκρες. Φτάνει πια. Κάναμε πλούσιες τις ίδιες και τις ίδιες οικογένειες. Επιτέλους βρε αδερφέ, ας δοκιμάσουμε κάτι άλλο κι αν δεν μας κάνει, το στέλνουμε στο διάβολο. Στο κάτω – κάτω ας πειραματιστούμε, αυτοί τόσα χρόνια πειράματα δεν κάνουν στα κεφάλια μας;

Το μόνο κακό είναι, ότι πλέον είναι πολύ αργά για να σώσουμε την πατρίδα μας από τα δόντια των τσακαλιών που είναι όλοι αυτοί οι κομισάριοι και υπηρέτες της παγκόσμιας κυβέρνησης. Το κακό είναι ότι θα μας κρίνει η ιστορία σαν τον λαό που επέτρεψε (λόγο δειλίας), στον ηγέτη του να ανοίξει την πόρτα ώστε να υποταχθούν και όλοι οι υπόλοιποι (οικονομικά ασθενέστεροι), λαοί της Ευρώπης.

Πώς είπατε; τι φταίμε εμείς; Κι όμως, αν από την αρχή του είχαμε κόψει τον αέρα κια τον είχαμε στείλει στην πατρίδα του την Αμερική, τότε όλα τώρα μπορεί να ήταν τελείως διαφορετικά. Δυστυχώς όμως, μείναμε να μας τρέχουν οι μύξες από το κλάμα, επειδή κάποιοι πέθαναν από προβοκατόρικη ενέργεια στην τράπεζα. Λες και το μέλλον θα μας το προσέφεραν οι πεθαμένοι.

Τώρα πλέον μείναμε με τους πεθαμένους μας και μάλιστα κοντεύουμε να πεθάνουμε όλοι από τα κτηνώδη μέτρα που παίρνει ο αδίστακτος, πουλημένος αυτός τύπος. Αλήθεια, εμείς κλάψα με τους νεκρούς της τράπεζας, άραγε εμάς όλους θα βρεθεί άραγε κανείς να μας κλάψει; Αυτά και εις άλλα με υγεία. Τώρα το ρίξαμε και στις παραλίες και όταν έρθει ο χειμώνας, θα ψάχνουμε μαγκάλι για να ζεσταθούμε...

ΣΚΛΑΒΟΙ...

Αλήθεια, που πάμε; αναρωτιέμαι και δεν μπορώ να βρω κάτι που να με πείθει ότι όλα αυτά που κάμει η κυβέρνηση είναι για το καλό μου. Για ένα πράγμα πάντως είμαι σίγουρος. Η χώρα μου πάει να γίνει -αν δεν έχει γίνει ήδη- ένα ξέφραγο αμπέλι που θα «οργώνουν» οι κάθε λογής απατεώνες και τοκογλύφους.

Από την άλλη οι βουλευτές του κυβερνώντος -αν μπορεί να πει κανείς κυβέρνηση όλο αυτό το συνονθύλευμα- ζητούν να μη τους κράζει ο λαός. Μα είναι δυνατόν, να έχετε κάνει τα μύρια κακά στην χώρα και να θέλετε από την άλλη να σας αγαπάει ο λαός; Καμιά φορά αισθάνεται κανείς ότι ζει σε εικονική πραγματικότητα με τα όσα ακούει από την μεριά του ΠΑΣΟΚ.

Έλεος ρε παιδιά. Κάθε μέρα που περνάει, αντί να προσπαθήσετε να απαλύνετε τον πόνο του πολίτη, εσείς βγαίνετε στα φερέφωνα σας και προκαλείτε ακόμα περισσότερο. Σήμερα παραδείγματος χάρη, διάβασα ότι ο Βενιζέλος, είπε ότι ο Γιονκέρ είναι φιλέλληνας. Αυτό δεν είναι πρόκληση; Κι όμως, πρέπει ντε και καλά να ακούσουμε τις μαλακίες αυτές και να τις δεχτούμε με ευχαρίστηση.

Από την άλλη ακούς τα φερέφωνα τους (δημοσιογράφους), που προσπαθούν να μας πείσουν ότι όλα αυτά που κάνει ο ξενόφερτος Γιώργος Παπανδρέου, είναι για το καλό της πατρίδας μας. Κι όμως οι δημοσιογράφοι θα έπρεπε να είναι με το μέρος του λαού, έπρεπε να ψάχνουν το κάθε τι, απ΄ όλα αυτά που κάνει αυτή η κυβέρνηση.

Δεν ξέρω πια τι να πω, δεν ξέρω πια ποιος έχει το δίκιο και ποιος το άδικο. Ακούς τους πολιτικούς να μιλάνε για τα μέτρα λες και είναι μάνα εξ΄ ουρανού. Κι όμως, είναι δυνατόν να βλέπουμε όλες τις χώρες που έχουν υποστεί τις συνέπειες του ΔΝΤ, έχουν καταστραφεί κι αυτοί να επιμένουν να δέχονται τούτα τα μέτρα.

Μερικές φορές, πιάνω (τον συνήθως ήρεμο), εαυτόν μου να θέλει να βρίσει να φωνάξει, να σπάσει, να καταστρέψει, ακόμα – ακόμα και να σκοτώσει! Μπορεί να είμαι ο μόνος που αισθάνεται έτσι; Μακάρι να είμαι ο μόνος. Πολύ φοβάμαι όμως ότι οι περισσότεροι Έλληνες κάπως έτσι αισθάνεται.

Θα ήθελα να γράψω κι άλλα, αλλά δεν μου έχει μείνει «όρεξη» να συνεχίσω. Το μυαλό μου τρέχει συνεχώς στην καταστροφή της χώρας μου που έρχεται με γοργούς ρυθμούς. Θα σταματήσω κάπου εδώ και εύχομαι – δυστυχώς πάνα βγαίνω αληθινός – να βγω ψεύτης, αλλά μάλλον δεν το βλέπω. Εύχομαι καλή τύχη σε όλους μας και μακάρι να είναι ένας εφιάλτης όλα αυτά που ζούμε.

ΓΕΛΟΙΕ

Αυτό που ζήσαμε όλοι μας χθες (15/6/2011), ξεπερνάει ακόμα και τις ταινίες που κάποτε αποκαλούσαμε καρούμπαλα. Μια ολόκληρη μέρα, ακούγαμε από τα φερέφωνα της οικογένειας Παπανδρέου —ναι μιλάω για τα ΜΜΕ— για ραγδαίες εξελίξεις.

Βλέπαμε έναν πραγματικά βλαμμένο άνθρωπο να πηγαίνει στην μαριονέτα που θέλει να λέγετε πρόεδρος και όλοι υποθέσαμε ότι και καλά πηγαίναμε για εκλογές. Λίγες ώρες μετά, το σενάριο άλλαξε. Τα φερέφωνα της οικογένειας Παπανδρέου άρχισαν να μας λένε ότι πάμε για κυβέρνηση οικουμενική ή τέλος πάντων εθνικής ενότητας.

Κι όμως όλα αυτά δεν ήταν παρά μόνο παιχνίδια που πολύ φοβάμαι ότι μετείχαν όλοι οι πολιτικοί μας. Παιχνίδια που μόνο τους σκοπό είχαν να διώξουν τον κόσμο από τις πλατείες. Φυσικά όσο περνούσε η ώρα και έβλεπαν ότι ο κόσμος δεν μασούσε τον εμετό τους, έριξαν στο παιχνίδι το παρακράτος.

Φαίνετε όμως ότι ούτε έτσι μάσησε ο κόσμος. Τότε ήταν που άρχισαν να πέφτουν τα τηλέφωνα από τον εθνικό προδότη, στον άλλον προδότη και ακολούθησαν τηλέφωνα και στους άλλους ιμιτασιόν προδότες.

Φεύγω, δεν φεύγω, μένω δεν μένω, θέλω, δεν θέλω και άλλες τέτοιες ηλίθιες μαλακίες που ούτε παιδάκια του νηπιαγωγείου δεν παίζουν. Και φυσικά όλο αυτό το χαζό παιχνίδι κατέληξε σε ένα πεισματάρικο «Όχι δεν παραιτούμε και κάνω κυβέρνηση…»

Πείτε μου τώρα εμένα. Μπορεί όλο αυτό το σκηνικό της μαλακίας, μπορεί να εμπνεύσει εμπιστοσύνη σ’ αυτούς τους ανθρώπου που έχουν το θράσος να ζητούν από τον λαό να μη τους μουντζώνει και να μη τους βρίζει;

Κι όμως, ενώ συνέβησαν όλα αυτά, σήμερα το πρωί θα περίμενε κανείς από τα φερέφωνα της οικογένειας Παπανδρέου να απαιτούν όχι απλά την παραίτηση του, αλλά και τον απόλυτο εξευτελισμό του, τα ΜΜΕ, απλά αναφέρουν και κάνουν σχέδια για τον ανασχηματισμό.

Αιδώς κύριοι, αιδώς πια. Καλά δεν ντρέπεστε να μη μιλάτε καθόλου; Τι σας ταΐζει πια; Μου αρέσει που κάνετε και τους δημοσιογράφους. Είναι δυνατόν να ανέχεστε τόσο εμπαιγμό από έναν άνθρωπο που θυμίζει έντονα παιδάκι του δημοτικού σχολείου, που έχει πεισμώσει επειδή κάποιο άλλο πήγε να του πάρει το παιχνίδι του;

Γιατί δεν λέτε ότι όλα αυτά που κάνει, τα κάνει γιατί δεν θέλει να φύγει από την εξουσία; Εσείς φυσικά όλοι οι δημοσιογράφοι του κώλου ξέρετε πολύ καλά, γιατί δεν θέλει να φύγει τώρα. Γιατί απλά, έχει ξεπουλήσει όλη την χώρα στους δανειστές μας. Κάνει ακριβώς ότι θα έκανε και ένας ταμίας κάποιας επιχείρησης, που έχει αρπάξει χρήμα από το ταμείο, αλλά προσπαθεί με κάθε τρόπο να μην τον πάρουν χαμπάρι μέχρι να βρει την ευκαιρία να την κοπανήσει.

Λυπάμαι δε και για όλους κείνους τους βουλευτές που θα δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στον κλέφτη του ταμείου. Αν και όλους αυτούς δεν τους νοιάζει πλέον αν θα τους ψηφίσει ή όχι ξανά ο ελληνικός λαός. Ξέρεται γιατί; Γιατί απλά ξέρουν ότι πλέον δεν κυβερνούν αυτοί, αλλά οι ξένοι. Άρα θέλουν να είναι αρεστοί στις κατοχικές δυνάμεις που αργότερα θα τους τοποθετήσουν σε θέσεις.

Να γιατί η κόρη του Μητσοτάκη δεν νοιάζεται να γίνει αρεστή στον λαό. Την νοιάζει μόνο να είναι αρεστή στις δυνάμεις κατοχής. Το ίδιο κάνουν και όλη οι υπόλοιποι. Ξύπνα έλληνα, ζήσεις υπό κατοχή. Κλείσε τα ΜΜΕ, σου ξεπλένουν και σου δηλητηριάζουν το μυαλό. Θα επανέλθω αν και ξέρω ότι δεν με διαβάζει παρά μόνο ο εαυτός μου…          

ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ...

Πέρασαν έντεκα μέρες που οι λεγόμενοι «Αγανακτισμένοι» καπέλωσαν την πραγματική οργή, ίσως για να προλάβουν τα χειρότερα που θα μπορούσαν να συμβούν. Το όλο «κίνημα» υποστηρίζεται από σταθμούς που είναι φανερά υπέρ της υποταγής της χώρας μας στην ευρωπαϊκή ελίτ των πλουσίων. Τυχαίο; Μάλλον όχι. Απλά —το έχω πει και θα το λέω συνεχώς— είναι μια βαλβίδα ασφαλείας του συστήματος. Την άνοιξαν για να φεύγει λίγο – λίγο ο ατμός (η οργή).

Αν σκεφτούμε λοιπόν λίγο πιο πολύ και κάνουμε έναν απολογισμό, αυτό το περίφημο συνονθύλευμα, από παιδικά καροτσάκια, από εφήβους που απλά ψάχνουν καμιά ευκαιρία να κολλήσουν δίπλα από μια γκομενίτσα της ηλικίας τους και μετά να πάνε για frappe, από ανθρώπους που με το καθυστερημένο μυαλό τους τρέχουν στα μικρόφωνα (zougla.gr), για να πουν ότι ανοησία μπορεί να φαντασθεί κανείς, από παλαιοημερολογίτες παπάδες που βρήκαν την ευκαιρία να το παίξουν επαναστάτες του κώλου, κλπ, κλπ, αν λοιπόν δούμε εις βάθος θα καταλάβουμε ότι τίποτα απολύτως δεν έχουμε πετύχει.

Γελάνε οι πολιτικοί και συνεχίζουν το καταστροφικό τους έργο. Μόλις όμως κάποιοι, κάπου, τους πάρουν στα γιαούρτια, τότε μόνο πανικοβάλλονται. Άρα; Μόνο η βία τους τρομάζει. Αν και το γιαούρτη είναι ένα είδος ειρηνικής βίας.

Κακά τα ψέματα έλληνες. Δέκα χρόνια να είμαστε έξω από την βουλή, τίποτα δεν θα πετύχουμε. Το λέω για άλλη μια φορά. Μας βλέπουν σαν ένα συμπαθές πλήθος που απλά βολτάρει έξω από το κολαστήριο τους. Μοιάζουμε σαν τους φυλακισμένους που τους βγάζουν από τα κελία στους στην αυλή για να πάρουν αέρα.

Κανένα βρωμερό καθεστώς δεν έπεσε ποτέ με «ειρηνικές» διαδηλώσεις. Παρατηρήστε ότι τίποτα δεν τους ανησυχεί απ’ όλο αυτό το πολύχρωμο πανηγύρι. Παρατηρήστε ότι δεν υπάρχουν παρά μόνο λίγες μονάδες ΜΑΤ γύρω από το κολαστήριο τους. Ξέρουν, ξέρουν πολύ καλά ότι όλο αυτό το «πράγμα» είναι καπελωμένο από τους δικούς τους ανθρώπους.

Κάποιοι θα πουν ότι είμαι αναρχικός. Ε, λοιπόν ναι, αν είναι να υποδουλωθεί η χώρα μου στον κάθε ξένο κόπανο, τότε ναι είμαι αναρχικός και θέλω να πω όπως έκαναν όλοι οι πρόγονοι μου στους Πέρσες, στους γερμανούς και σε κάθε είδους εχθρό που επιβουλεύτηκε την κυριαρχία της χώρας μου ένα μεγάλο ΜΟΛΩΝ ΛΑΒΕ , τότε αν αυτοί ήταν αναρχικοί, τότε είμαι και εγώ και πρέπει να γίνουμε όλοι όσοι αγαπάμε την χώρα μας…             

Πόσο θα μείνουμε ακόμα «αγανακτισμένοι;»

Το πολύ το κύριε ελέησον αρχίζει πλέον και το βαριέται και ο παπάς. Μιλάω για την λεγόμενη «αγανάκτηση» που πολύ φοβάμαι ότι εξελίσσετε σε ένα πολύχρωμο πανηγύρι που φυσικά βολεύει τους πολιτικούς ταγούς μας, αλλά και τους υποστηρικτές των τοκογλύφων μας.

Προς το παρόν δεν υπάρχει καμιά προοπτική και κανένας στόχος. Μακάρι να αποκτήσει όλο αυτό το συνονθύλευμα και κάποιο στόχο. Φοβάμαι επίσης ότι είμαστε μια ζωή αντιγραφείς και όχι πρωτοπόροι.  

Μπορεί μεν να ξεκίνησαν τούτο το πανηγύρι οι Ισπανοί, αλλά δεν υπάρχει καμία απολύτως σχέση η δική μας κατάσταση με την δική τους. Η χώρας μας αλλάζει σύνορα, των Ισπανών όχι. Η χώρα μας ξεπουλιέται στους τοκογλύφους, των Ισπανών όχι. Άρα, εμείς δεν είμαστε για πανηγύρια, αλλά για πραγματικό ξεσηκωμό.

Νομίζω ότι αρκετά κράτησε η σαχλαμάρα που υποστηρίζει ακόμη και ο ΣΚΑΪ, που είναι κατεξοχήν μνημονιακό μέσω μαζικής αποβλάκωσης.  Ωραία, ξεκινήσαμε κάτι, αλλά αυτό το κάτι πρέπει να έχει και ένα αποτέλεσμα και όπως ξέρουμε όλοι, δεν μπορεί με τίποτα να υπάρξει αποτέλεσμα με απλές βόλτες στις πλατείες.

Καλή η πλατεία δεν λέω, αλλά είναι για τις μητέρες, τους παππούδες και τις γιαγιάδες. Επίσης και για όλους αυτούς που θέλουν να πουλήσουν κανένα σάντουιτς. Τα μαγαζιά με τα τρόφιμα σκουπίδια, τρίβουν τα χέρια τους. Όσα δεν έβγαλαν όλα αυτά τα χρόνια τα έβγαλαν μέσα σε έξη μέρες μάγκες μου.

Άντε, ξυπνήστε κανονικά και μη παριστάνετε τις παλιές γυναίκες που μαζευόταν στις πλατείες με τα πλεκτά και έλυναν κάθε είδους πρόβλημα της γειτονιάς, μη παριστάνεται τα νυφοπάζαρα των επαρχιών που κατεβαίνουν στις πλατείες για να βρουν ταίρι.

Ας σοβαρευτούμε καμιά φορά σαν λαός και να μην ακολουθούμε ότι κάτσει στο πάνθεο του facebook. Για ένα πράγμα να είστε σίγουροι. Αν ήταν κάτι καλό για μας όλο αυτό, δεν θα το υποστήριζαν ούτε τα ΜΜΕ, ούτε όλοι οι πολιτικοί. Τώρα θα είχαν στείλει τα ΜΑΤ και θα μας είχαν πετσοκόψει. Είδατε τι έγινε στην Ισπανία; Μόλις θέλανε να παρουσιάσουν άλλη εικόνα, λόγω του ποδοσφαίρου, έπεσαν πάνω τους τα ΜΑΤ και τους λιάνισαν χωρίς να σκεφτούν αν είναι ειρηνικό το κίνημα ή όχι.

Φυσικά ξέρω, ότι σε πολλούς δεν θα αρέσει το παρόν κείμενο μιας και πολύ θα ήθελαν να διαβάσουν αυτό που τους αρέσει και να μην νοιώσουν για άλλη μια φορά προδομένοι. Δυστυχώς φίλοι μου, ποτέ δεν μου άρεσε να λέω ψέματα. Αν και πάντα εύχομαι να είμαι εγώ λάθος πάνω σε τέτοια θέματα, αλλά δυστυχώς κάθε φορά βγαίνω αληθινός.

Για όσους το παίζουν «αγανακτισμένοι» εύχομαι να είμαι λάθος και να καταφέρουν αυτό που ποτέ δεν κατάφερε κανένα δήθεν ειρηνικό κίνημα. Καλή δύναμη λοιπόν και μακάρι να πετύχετε κάτι…  

ΕΦΤΑΣΕ Η ΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΝΑ ΦΩΝΑΞΟΥΜΕ : «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ή ΘΑΝΑΤΟΣ»;

Τα νέα που φθάνουν στα αυτιά μου δεν είναι καθόλου ενθαρρυντικά για την χώρα μας, που έχει καταστεί πραγματικό εργαστήριο πειραμάτων. Λένε ότι ετοιμάζονται να επέμβουν ολοκληρωτικά σε κάθε πτυχή τούτης της έρημης χώρας, που είχε την ατυχία να κυβερνάται από πολιτικούς που σε κάθε άλλη περίπτωση θα έπρεπε να βρίσκονται κρεμασμένοι στην Πλατεία Συντάγματος και τα κουφάρια τους να σαπίζουν κάτω από τον καυτό ήλιο της χώρας.

Έχουμε έναν πρωθυπουργό που ίσως να νοιώθει απέραντο μίσος για αυτή την χώρα, έχουμε έναν αρχηγό αξιωματικής αντιπολίτευσης που θα έκανε τα ίδια αν θα έπαιρνε ποτέ την εξουσία στα χέρια του, έχουμε μια αριστερά που δεν ξέρει που της πάνε τα τέσσερα και φυσικά βάλαμε και ένα βρωμερό κόμμα στην βουλή, που απαρτίζεται από ανθρώπους που οι πρόγονοι τους ήταν υπηρέτες όλων των κατοχικών δυνάμεων και εχθρών που πέρασαν από την πατρίδα μας, αρκεί να κατέχουν θέσεις.

Θα μου πείτε, όλα αυτά που λες καλά είναι, αλλά ποια είναι η λύση που προτείνεις; Θέλετε την αλήθεια; Πραγματικά δεν ξέρω, δεν ξέρω γιατί έχω φτάσει σε σημείο που μου είναι αδύνατον να έχω εμπιστοσύνη ακόμα και στον ίδιο μου τον εαυτό.

Κάποτε τα είχα προβλέψει όλα αυτά που ήρθανε και μάλιστα όταν τα συζητούσα με φίλους, με έλεγαν γραφικό και φαντασιόπληκτο. Στο μόνο που έπεσα έξω ήταν ο χρόνος της πραγμάτωσης τους. Ήταν τότε που όλοι πανηγύριζαν για την ένταξη μας στο κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα. Έλεγα ότι όλα αυτά που συμβαίνουν σήμερα θα είχαν συμβεί μετά από πολλά χρόνια και ίσως να μην ζούσα για να τα δω. Δυστυχώς έπεσα πολύ έξω στον χρόνο.

Πλέον τα γεγονότα τρέχουν σχεδόν με την ταχύτητα του φωτός και είναι αδύνατον σε κάποιον ακόμα και σκεπτόμενο, να τα προλάβει ή να τα προβλέψει αν θέλετε. Βλέπω τις συγκεντρώσεις των «αγανακτισμένων» στο Σύνταγμα και ξέρω ότι τίποτα δεν πρόκειται να πετύχουν (ας ελπίσουμε ότι αυτή την φορά θα πέσω έξω και θα έχω την χαρά να πανηγυρίσω), αν δεν δείξουν την δύναμη του λαού. Δυστυχώς στο σημείο που φθάσαμε, μάλλον θα πρέπει να χυθεί αίμα για να μπορέσουμε να απαλλαγούμε από την φονική θηλιά που μας πέρασαν στον λαιμό με την βοήθεια ενός βρωμερού τέρατος που ακούει στο όνομα Γεώργιος Margaret, Ανδρέα Παπανδρέου.

Μπορεί κάποιοι να τρομάζουν στην ιδέα μιας λαϊκής εξέγερσης, αλλά δυστυχώς είναι πλέον η μόνη λύση που απομένει για εμάς τους έλληνες και ίσως και για τους περισσότερους λαούς της Ευρώπης. Δεν βλέπω πλέον καμιά άλλη λύση. Είναι το μόνο που μπορεί να διαλύσει τον «άξονα» των κατακτητών (Γερμανία – Γαλλία – Φιλανδία – Ολλανδία και λοιπών βορείων λαών), που έβαλαν «πλώρη» για να υποδουλώσουν όλη την Νότια Ευρώπη για να έχουν πεινασμένους που θα δουλεύουν σαν σκλάβοι πλέον για αυτούς.

Έχουμε δυστυχώς πόλεμο και μάλιστα τον Γ’ Παγκόσμιο πόλεμο, μόνο που εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με ορατό εχθρό, έχουμε να κάνουμε με έναν αόρατο εχθρό που πρέπει να του «ρίξουμε» μπας και τον κάνουμε να εμφανιστεί ώστε να απαλλαγούμε από αυτόν.

Εύχομαι καλή δύναμη αδέρφια, εύχομαι σε όλους τους λαούς της Νότια Ευρώπης δύναμη και αντοχή. Ο πόλεμος πλέον είναι προ του πυλών, αν δεν τον ξεκινήσουμε, σε λίγο θα είναι πολύ αργά για όλους μας. Οι συμμορίες των τοκογλύφων θα έχουν νικήσει…   

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΙΖΕΡΙΑ

Εδώ και μερικές μέρες, παρακολουθώ τι συμβαίνει στην Ισπανία και λίγο έλειψε να πιστέψω ότι το ίδιο θα μπορούσε να συμβεί και στην Ελλάδα. Δεν βαριέσαι όμως. Διάβασα λοιπόν ότι στις 22/5/2011 θα ξεκινούσαν κάποιοι και εδώ αυτό που ξεκίνησε στην Ισπανία και για να πω την αλήθεια, άναψε μέσα μου μια σπίθα ελπίδας.

Μια βόλτα όμως από το σημείο συγκέντρωσης, έκανε την μικρή σπίθα να σβήσει αμέσως. Τριάντα άτομα με το ζόρι. Όλοι οι υπόλοιποι περνούσαν και μάλιστα, ούτε καν ήθελαν να στρέψουν το βλέμμα τους προς τους συγκεντρωμένους, λες και φοβόταν μήπως τους δει κάποιος και τους παρεξηγήσει έστω και που κοιτάνε.

Σκέφτηκα να κάνω μια βόλτα στα cafe, έτσι από περιέργεια για να δω που στο καλό βρισκόταν όλοι αυτοί οι νέοι της Ελλάδας (γιατί μη μου πείτε ότι περιμένουν από συνταξιούχους ή μεγάλης ηλικίας ανθρώπους να κάθονται όλη νύχτα στο Σύνταγμα), που σε κάθε ευκαιρία παραπονιούνται για το μέλλον τους και πόσο άσχημα είναι τα πράγματα με το μνημόνιο.

Ε, λοιπόν, σας πληροφορώ ότι όλες οι καφετέριες ήταν γεμάτες από νεαρούς και νεαρές που έπιναν αμέριμνα τους καφέδες τους, λες και ότι συμβαίνει στην χώρα δεν τους αφορά. Λες και μόνο οι νέοι της Ισπανίας έχουν προβλήματα, ενώ στην Ελλάδα περνάμε όλοι καλά.

Πήρα το θάρρος να ρωτήσω κάποιον από αυτούς, αν ήξεραν για τα περί Ισπανίας και για την δική μας συγκέντρωση. Κάποιοι μου απάντησαν —όπως πάντα βαριεστημένα— ότι κάτι άκουσαν, αλλά το ελληνικό κάλεσμα ήταν «μούφα» λέει, γιατί δεν ήταν των ισπανών και ότι κάποιος στο διαδίκτυο «tsantiri.gr» αποκάλυψε ότι αυτοί που καλούσαν σε συγκέντρωση ήταν κάποιοι που έφυγαν από την «ΣΠΙΘΑ» του Μίκη Θεοδωράκη και άλλα τέτοια παρόμοια.

Δηλαδή πρέπει ντε και καλά να είναι κάποιος επώνυμος ή κάποιος ξένος για να ακολουθήσουμε; Έλεος πια με τις δικαιολογίες του πρωκτού. Τι σημασία έχει δηλαδή το ποιος ή τι είναι; Σημασία έχει να δήξεις ότι δεν περνάς καλά και όχι να ακούς κάποιο site που δήθεν είναι ανεξάρτητο ενώ στην ουσία βρίσκεται σε διατεταγμένη υπηρεσία για να διασπάει κάθε τι που πάει να ξεκινήσει.

Αφήστε λοιπόν αν πρέπει να εκπροσωπηθεί ένα ελληνικό κίνημα από Ισπανούς ή Ολλανδούς ή ότι στο διάβολο θέλει. Μόνοι μας επιτέλους δεν μπορούμε να ξεκινήσουμε κάτι. Ανεξάρτητο ρε αδερφέ, μια ζωή μαϊμούδες των άλλων πρέπει να είμαστε; Εμείς έπρεπε να είχαμε ξεκινήσει αυτό το κίνημα και όχι οι Ισπανοί που είναι σε πολύ καλύτερη μοίρα από εμάς.

Βαρέθηκα, κουράστηκα πια με την χώρα αυτή, άλλωστε για αυτό πλέον δεν γράφω τακτικά, αφού καταλαβαίνω ότι μάλλον αναλώνετε κανείς χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Απλά γιατί ο έλληνας θέλει πάντα να καθοδηγείται ή από ξένους ή από επώνυμους…